تویِ بالکن ایستاده ای و به پایین نگاه می کنی! نگاهت درست رویِ دستم خشک می شود! داد می زنم و در را باز می کنی و همین طور بهت زده نگاهم می کنی! گفتی دیوانه‌ ؟! یادم نیست! یادم نیست که حواسم بود به این که چشم هایت دیگر از پشتِ عینکت نمی خندیدند یا نه! حواسم بود به نگاهِ نگرانت که پیِ خونِ دستم می گشتند! خسته رویِ همان کاناپه یِ سه نفره لم می دهم و به این فکر می کنم که چرا این جا هستم! دراز می کشی و زل می زنی به دستم! یک باره حسِ در آغوش کشیدنت سرک می کشد از بینِ تمامِ حس هایی که دارم...رنگِ مهربانیِ ملایمت را می بوسم...انگشت هایت لا به لایِ موهایم می غلتند و من سجده ات می کنم...

...

بهانه گیری می کنم و جدی نگاهم می کنی! بهانه گیری می کنم و با من حرف نمی زنی! خوب می فهمم که همه اش بهانه ست برایِ واداشتنِ تو به حرف٬ و تو بهتر از خودِ من می دانی که بهانه ست برایِ واداشتنِ تو به حرف و حرف نمی زنی! انگار بچه بشوم٬ منتظر می شوم تا برایِ آرام کردنِ دلم حرفی بزنی و نمی زنی...نمی فهممت! کند می شوم! نمی فهمم که برایِ بزرگ شدنم گاهی آرام می گیری و سکوت می کنی! نمی فهممت...آن قدر نمی فهممت تا خسته بشوم! برگِ درختان را می کنم تا تو را به حرف وادارم٬ تا لج کنم با تو٬ از بس که نمی فهمم دوستم داری...دست هایت میانِ دست هایم آرام میگیرند! برگ در جوی...

...

برایت شعر می خوانم! برایت نامه می نویسم و نامه می خوانم! می خواهی خودت بخوانی و من کلنجار می روم که من برایت بخوانم...صدایِ من می لرزد! دستم هم...تو عینکت را جا به جا می کنی! من کوچک می شوم...تو نگاهم نمی کنی و نگاهت رو به پایین..من ولی نوشته را از حفظ می خوانم و زل زده ام به بهشتِ نگاهِ تو...دوست دارم تا آخرِ دنیا برایِ تو نامه بنویسم و بخوانم٬ ترانه ها را٬ ساز بزنم برایِ تو٬ تا بوسه ختمِ سخنم شود و تشدید بگذارد بر سرِ « دوستت دارم » هایم...

...

دلم می خواهد نامت را صدا کنم! یک طورِ دیگر! جوری که هیچ کس صدایت نکرده باشد! یک طور که هیچ کس را صدا نکرده باشم! دلم می خواهد نامت را صدا کنم! یک طور که دلت قرصِ قرص که من٬ هستم! یک طور که دلم قرص شود که این « من » همان تویِ « تو » ست...صدا می زنم! برمی گردی...می گویی نزدیکِ خانه دلم بیخود گرفت و گریه کردم! تو هم گریه می کردی؟ گریه می کنم...گریه می کردم...تو قطع کرده ای و من گوشی را می بوسم....!

...

خوابیده ام! خواب می بینم که از رویِ پل می خواهیم رد بشویم! یادم نمی آید چیزِ زیادی..آن لحظه را ولی خوب یادم هست! پل پاره می شود٬ می افتم...گریه میکنم! گریه می کنم...بلند بلند...آن قدر گریه می کنم که یادم نمی آید وقتی گریه کرده باشم اینقدر...گریه ام از فرو ریختن و پاره شدنِ پل نیست..گریه یِ بی تو بودنست...تو ولی خوابیده ای! آرام و بی صدا...گریه می کنم!

...

می پرسم نمی خوابی‌ ؟ می نشینی لبه یِ تخت و می گویی دلم نمی خواهد بخوابم! ساعت سه و نیمِ شب ست...می گویم هرچه دلت می خواهد انجام بده! می گویی دلم می خواهد با تو اینجا بنشینم و حرف بزنم...خواب از چشمانم فرار می کند! بیدارِ بیدار می شوم..دلم می لرزد٬ از خواستِ دلت...! حرف می زنیم...بحث می کنیم! نقدم می کنی...نقدت می کنم! می پذیری ام! می پذیرمت...دوستت دارم و حواست به دوست داشتنِ من هست...به بال هایِ فرشته ای فکر میکنی که شکسته و من هدیه دادمت...

...

واردِ اتاق می شوم و می خواهم بخوابم٬ چشمم می افتد به آن گوشه که همیشه دعا می کنی! آن انارِ کوچک و آن فرشته یِ خواب آلوده و آن تسبیحِ یادگاری و بال هایِ شکسته را چیده ای کنارِ هم...کاش یک انارِ کوچک یا تسبیح بودم! این از ذهنم می گذرد...دلم رنگِ انارت٬ ذهنم مثلِ تسبیح پاره پاره...پیشانی ام را می بوسی....تسبیح بند می خورد...انار خوش رنگتر می شود و من دلم می خواهد همان خودم باشم...

...

از خواب می پرم! بدنم می لرزد و ترسیده ام...پیِ تو از اتاق بیرون می زنم...پیدایت می شود! بی حرف٬ در آغوشم می گیری محکم! آرام آرام ٬ آرام میگیرم...نمی پرسی چه شده و چه دیده ام...سکوت می کنی و دنیا می ایستند در آغوشِ تو! خودم می خواهم حرف بزنم...از تو حرف می زنم و گاه به گاه سرم را لایِ دستانم می فشارم! تو سکوت می کنی...گهگاه لبخند...می فهممت! این بار می فهممت! تعبیر می شود...خواب...تو لبخند می زنی و حرف می زنی و من گاه به گاه جزییات یادم می آید...دلم با دلِ تو انسِ عجیبی دارد! دلیلش را می یابیم...سه بار...سه بار...همراه! همدم! هم بغض! ترانه یادم می آید و سکوت می کنم...دارم به تو فکر میکنم که وقتی می خندی زیباتری...آیینت لبخند! رسالتم نگاه به این لبخند...

...

کنارِ خیابانِ شلوغ راه می رویم! خیابان هفتادیم و تو یکباره دلت پیاده روی می خواهد تا خیابانِ چهل و یکم...دستت را می گیرم و پیاده می رویم..صدایِ ماشین ها...صدایِ ماشین هایِ چمن زن...آدم ها...وسطِ حرف هایم لبخند می زنی! از آن لبخند هایِ مخصوص! چرایم را می شنوی و میگویی که روزِ پیش با بچه ها در کنارِ آن همه زیبایی لذتی نمی برده ای اینقدر که با من در کنارِ یک خیابانِ شلوغ راه می روی و حرف می زنیم! ....دوستم داری و من حواسم نیست! تو دوستم داری و من حواسم باید باشد!

...

می پرسم جایِ من خالی بود ؟ دلت برایِ من تنگ نشد ؟ دارم همان لحظه به این فکر می کنم که کنارت خیلی ها نشسته اند و تو داری می خندی و من این جا! منتظرم که بگویی که حواسم پیِ غیبتِ تو نبود! نمی گویی! می گویی یک جایِ خالی کنارم گذاشتم برایِ تو...هیچ کس را نگذاشتم آنجا بنشیند..جایِ تو خالی بود! نیستی و لبخندم را نمی بینی...جایِ من خالی بوده٬ کنارِ تو! حواسم به دوست داشتنت باید باشد...دوست داشتنت را می گویم ها! همان که جوازِ بهشت است...

...

می گویی برو جلو! نترس! پایِ همه چیزش بایست..من با توام! من پشتِ تو ام! همیشه! من هستم! با تو...نمی دانم٬ می فهمی که من ناراحت نیستم یا نه! می فهمی که دیگر برایم اهمیت ندارد گم شدن آن مدارک٬ آن برگه یِ آبی ٬ آن حذف شدنِ ناگهانی از دفاترِ موسسه ها٬ آن دردسرها٬ آن ها که تو می گویی گریه دارد ولی تو بخند! نه! ناراحتشان نیستم! تو با منی...تو با منی حتی اگر بنا بر حرفت همه یِ دنیا با من شوخیشان گرفته باشند! تو با منی٬ حتی اگر تمامِ این سه سال را آغاز کنم! تو با منی٬ حتی اگر درد تمامِ وجودم را بگیرد...تو با منی...تو پشتِ منی٬ و بی شک بهترین پناهِ من! تو هستی و من دلخوشم به هستِ تو! تو هستی و من لبخند می زنم...مرهمِ زخمِ من! تو باش٬ و من را باکی نیست از هر آنچه که پیش می آید..هنوز خیلی مانده ست تا بزرگ شویم...هنوز چیزهایی مانده تا از تو یاد بگیرم! هنوز مانده چیزهایی...حواسم به عشقت می رود! به تلفنِ امروزت...به عشقت...حواسم هست!

دوستت دارم و حواسم هست! دوستم داری و حواسم هست!

...