...عصيانترين خاطره ٬ زيباترين ترانه ٬ عزيزترين رفيق ٬ همراهترين هم بغض...

دم دم هایِ صبح یادت افتادم...غلت خوردن و نخوابیدن و در دل غوغا داشتن دلیلِ به یادت افتادن بود...! یاد آن انارِ سرخِ خشکِ کوچکی که آن روز صبح خواب آلوده بوسیدیش و بوسیدمش...! خیلی وقت گذشته ست از آن شب...از آن صبح...از سینما قدس و ولی عصر و ساندویچ فروشیِ کثیف و من و من و من و تو و تو و تو و تو و تو ....دلم میخواهد تا آخر دنیا بنویسم خیلی گذشته است از تو ! این تو باید خیلی پررنگ باشد...خیلی ...آن قدر که بعد از این همه وقت٬ بعد از چند سال٬‌گر بگیرم و دلم هوایِ تو را بکند و یک جایی٬ شاید رویِ بلند ترین دیوارِ شهرتان٬ بنویسم که جایِ تو خالی ست ! نه ! این طور به این خط ها زل نزن که خودت نخواستی و خودت رفتی و خودت نماندی ٬ که من همه شان را از برم و اگر این اشک ها بی قرار می بارند دلیلشان رفتنت نیست٬ دلیلشان همیشه رفتنت ست...! تو حاضرِ همیشه غایبِ لحظه هایِ من بودی... می دانی ؟ آدم ها در زندگیشان حسرتِ خیلی چیزها به دلشان می ماند ولی همه یِ حسرتِ من از نبودِ توست...! همیشه این را نگاه داشته ام... مثلِ یک راز...مثلِ نامِ تو...مثلِ همان وقت ها که تو تنها رازِ نهانم بودی و حالا هم ....! چهارم اردیبهشت بود...یادم هست...یادت هست ؟! چقدر دنبالت گشتم...چقدر صدایت زدم...چقدر اشک ریخته بودی...چقدر اشک ریخته بودم...چقدر فریاد زده بودی...چقدر سکوت کرده بودم...چقدر تنها مانده بودی و من بودم در همه یِ تنهاییت و تو بی من و با من ٬ با من و تنها...چقدر تنها مانده بودم...چقدر ترسیده بودی...چقدر ساده بودم...چقدر بزرگ بودی...چقدر کوچک بودم...همه یِ این چقدر ها شد چهار صفحه نامه و پیغامگیرِ همیشگیِ تلفنت و نبودنت...چقدر خواندمش ! چقدر خواندمش و چقدر بغض کردم...می دیدم چطور بغض کرده ای وقتِ نوشتنِ همان ها...می دیدم که چقدر سخت بوده برایِ تو...چقدر سخت... یادت هست ؟ سخت تر از خواندنشان نوشتنِ آن کلمات بود...کلماتی که خودِ عشق بودند٬ خودِ گذشت...شاید همین گذشتنت بود که من این جا هستم امروز...دلتنگ اما ...دلتنگ ... چقدر دوستت داشتم...چقدر دوست ترت دارم . کاش یک بار دیگر کنارِ من همان خیابان ها را طی می کردی٬ همانطور شاد٬ همانطور بزرگ٬ با همان لبخند محو نشدنی...لبخندی که هنوز گاه و بیگاه رویِ دیوار٬ رویِ تخته سیاه٬ رویِ گل هایِ قالی٬ جایِ عکسِ تویِ قابِ عکس٬ رویِ پرده یِ سینما ٬ در دفترم نقش می بندد و من بی اختیار پر می شوم از اشک و اشک و اشک...! تو دلتنگی هایت را چه کار می کنی ؟ باز هم می ریزیشان در صدایِ تارت ؟ یا می پاشی شان رویِ بوم هایِ نقاشی هایت...یا...به چه کارم می آید دلتنگی هایت را چه می کنی وقتی این ها هم تسکین نمی دهد این زخم را... یادت هست ؟ « از دوست به یادگار زخمی دارم.... »....و من چقدر این را دوست داشتم با صدایِ تو وقتی آن همه حزن می ریخت تویش از نمی دانم کجا که من یک سرش بودم لابد...همه یِ حزنِ تو از من بود و عجب که همه یِ شادیِ من تو بودی...! حالا بهتر می فهمم وقتی می گفتی تو حزن انگیز ترین خوشحالی ام هستی یعنی چه...حالا که تجربه اش کردم...حالا بعد از این همه وقت...! حالا که دیگر حتی نمی توانم راه بیفتم تویِ کوچه پس کوچه هایِ تهران ٬‌تا تو را پیدا کنم...پیدا کنم که چه بشود اصلا ؟ که چه بگویم ؟ که چه بکنم ؟ هوم...کاش هنوز هم فاصله مان به اندازه یِ زنگی بود٬ تا تو آن سوتر٬ با صدایی شاد سلامم کنی و با هم از همه یِ آن ستاره هایی که می شمردم و همه یِ آن ستاره هایی که می شمردی تا  سلام بعد حرف بزنیم....! نمی دانم برای چه همه اش را نوشتم...همه یِ امشب و همه یِ یاد تو را که بغض شده ست در گلویم و اشک شده ست رویِ گونه ام...می شود ببوسمت و تو با فشار این بوسه٬ لبخند بزنی از همین دور...؟!

پ. ن : دفترت را باز کردم٬ یک باره عطرت پیچید تویِ اتاق...فکر کن...بعدِ این همه وقت! عطرِ تو را بلعیدم...دلم نخواست هیچیش باقی بماند حتی...همه یِ جایِ خالی ات را ٬ همه یِ عطرت را٬ همه یِ کلماتت را بلعیدم...